شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ح : اگر مستعير ادعاء كند كه مال العارية تلف شده وظيفهاش اين است كه قسم بخورند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين حكم آن است كه مستعير امين است پس بايد قول وى را در ادعائى كه نموده پذيرفت همانطورى كه قول غير او از افراد امين را نيز مىپذيرند .
و در اين حكم فرقى نيست بين صورتى كه مستعير تلف را به امر ظاهر استناد داده يا سبب پنهان و نهانى را موجب آن بداند .
و دليل ديگر بر حكم مزبور آن است كه اگر قول مستعير را قبول نكنيم لازم است وى را در زندان مخلّد و دائما قرار بدهيم فلذا براى دفع اين محذور كلامش مسموع است .
قوله : لانه امين : ضمير در [ لانه ] بمستعير راجعست .
قوله : فيقبل قوله فيه : ضمير در [ قوله ] به مستعير و در [ فيه ] به تلف راجعست .
قوله : كغيره : يعنى كغير المستعير من الامناء الآخر .
قوله : و لا مكان صدقه : يعنى صدق مستعير و اينعبارت اشاره است بدليل دوم بر تقديم قول مستعير .
قوله : فلو لم يقبل قوله لزم تخليده : ضمير در [ قوله ] و [ تخليده ] به مستعير راجعست .
متن :
و لو ادعى الرد حلف المالك ، لأصالة عدمه ، و قد قبضه لمصلحة نفسه فلا يقبل قوله فيه ، بخلاف الودعي
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 252
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٢