قوله : الا ان يضمّ اليه قرائن الخ : ضمير در [ اليه ] به قول صبّى راجعست .
قوله : المتأخم للعلم به : كلمه [ متأخم ] به معناى نزديك بوده و ضمير در [ به ] به قول صبّى راجعست .
قوله : كما اذا طلبها من الولىّ : ضمير فاعلى در [ طلبها ] به مستعير راجع بوده و ضمير مفعولى به عاريه عود مىكند .
قوله : فجاء بها الصبّى : ضمير در [ بها ] به عاريه راجعست .
قوله : و اخبر انه ارسله بها : ضمير فاعلى در [ اخبر ] به صبّى و در [ انّه ] و ضمير فاعلى در [ ارسله ] به ولىّ و ضمير مفعولى آن به صبّى و ضمير در [ بها ] به عاريه عود مىكند .
قوله : كما يقبل قوله فى الهدية : ضمير در [ قوله ] به صبّى عائد بوده و مقصود اين است كه طفلى تحفه و تعارفى آورده و اظهار كند كه ولىّ او آن را فرستاده است .
متن :
و لا بد مع إذن الولي له في إعارة ماله من وجود المصلحة بها بأن تكون يد المستعير أحفظ من يد الولي في ذلك الوقت ، أو لانتفاع الصبي بالمستعير بما يزيد عن منفعة ماله ، أو تكون العين ينفعها الاستعمال و يضرها الإهمال ، و نحو ذلك
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
در صحت عاريه طفل علاوه بر اذن ولى شرط است در صورتى كه مال خود را عاريه مىدهد مصلحتى كه نفع طفل در آن مراعات شده وجود داشته باشد مثلا بودن مال در دست مستعير در آن وقت محفوظتر از نزد ولى باشد يا استفادهاى كه طفل از مستعير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 224
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٤