و الأقوى أنه مع النهي لا يضمن بالترك ، لأن حفظ المال إنما يجب على مالكه لا على غيره ، نعم يجب في الحيوان مطلقا لأنه ذو روح لكن لا يضمن بتركه كغيره
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
در حكمى كه ذكر شد ( ضمان ) فرقى نيست بين صورتى كه مالك به ودعى نسبت به سيرآب نمودن و علف دادن دابه امر كرده يا مطلق گذارده و يا احيانا او را نهى نموده باشد زيرا حفظ مال از تلف واجب و لازم است .
سپس مىفرماين :
حكمى كه ذكر شد و گفتيم در آن فرقى بين صورت امر نمودن مالك و اطلاق عقد نمىباشد مقتضاى اطلاق عبارت و يكى از دو قول در مسئله مىباشد .
ولى از نظر ما اقوى اين است كه در صورت نهى مالك اگر ودعى سيرآب نمودن يا دادن علف را ترك نمايد ضامن نمىباشد .
و دليل ما بر اين حكم آن است كه حفظ مال تنها بر مالك آن لازم است نه ديگرى .
بلى در حفظ جان حيوان بايد گفت تكليف همه اين است كه در حفاظتش كوشا باشند ازاينرو مالك چه نهى كرده و چه نهى نكند بر ودعى لازمست آن را حفظ نموده و در دادن آب و علف سعى لازم را بكند چه آنكه حيوان موجودى است صاحب روح و ترك علف و آب و مراقبت نكردن چه بسا منجر بتلف شدن شده و اين امر معصيت مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 186
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٦