را بر مودع بگشايد همانطوريكه صندوق را مىگشود .
قوله : لا نقلها الى المالك : كلمه [ لا ] ما بعدش را برفع يده عنها عطف مىكند و ضمير در [ نقلها ] بوديعه راجعست .
قوله : زيادة على ذلك : كلمه [ زيادة ] به معناى [ زائدا ] بوده و نصب آن از اين جهت است كه حال براى [ نقلها ] مىباشد و مشار اليه [ ذلك ] رفع يده عنها است .
متن :
و العذر الشرعي كإكمال الصلاة و إن كانت نفلا على الأقوى ما لم يتضرر المالك بالتأخير ، و العادي كانتظار انقطاع المطر ، و نحوه كالعقلي ، و في إكمال الطعام و الحمام وجهان و المعتبر في السعي القصد و إن قدر على الزيادة .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اگر ودعى در تأخير اعاده وديعه به مالك معذور باشد شرعا بر او گناهى نيست با توجه به اين امر مىگوئيم : عذر شرعى - نظير كامل كردن نماز اگرچه نماز مستحبى باشد على الاقوى همچون عذر عقلى محسوب مىشود به اين معنا اگر در اثناء نماز مودع مالش را از وى مطالبه كرد ودعى لازم نيست نمازش را بشكند و وديعه را به وى بدهد بلكه به مقدار اكمال نماز آن را مىتواند تأخير بياندازد مشروط باينكه صاحب مال از تأخير افتادن وديعه حتى به مقدار مذكور متضرر نشود .
و نيز بايد گفت عذر عادى همچون انتظار كشيدن جهت قطع شدن باران داراى همين حكم است .
سپس مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 170
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٠