في أول وقت الإمكان بمعنى رفع يده عنها ، و التخلية بين المالك و بينها ، فلو كانت في صندوق مقفل ففتحه عليه ، أو بيت محرز فكذلك ، لا نقلها إلى المالك زيادة على ذلك
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ك : بر ودعى واجب است مال وديعه را به مودع برگرداند اگرچه وى كافر باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
وجوب اعادة وديعه در صورتى است كه صاحب مال آن را از ودعى مطالبه كند كه در اين صورت حكم آن است كه ودعى در اول وقت امكان لازمست آن را به وى ارجاع دهد يعنى يد خود را از آن برداشته و بين مالك و وديعه را بلامانع گذارد .
مثلا اگر وديعه را در صندوق دربسته نهاده درب را باز كند يا احيانا اگر در اطاق دربسته گذاشته درب آن را گشوده و مانع را - بردارد نه اينكه لازم باشد مال را خود برداشته و براى مالكش ببرد
قوله : بمعنا رفع يده عنها : ضمير در [ يده ] به ودعى و در [ عنها ] به وديعه راجعست .
قوله : و التخليه بين المالك و بينها : ضمير در [ بينها ] به وديعه راجعست .
قوله : فلو كانت فى صندوق مقفل ففتحه عليه : ضمير در [ كانت ] به وديعه راجع بوده و ضمير فاعلى در [ فتحه ] بودعى و ضمير مفعولى آن به صندوق و در [ عليه ] به مودع عائد مىباشد .
قوله : او بيت محرز فكذلك : مقصود از [ كذلك ] يعنى آن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 169
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٩