و مآلا موجب ضمان مىگردد مگر آنكه از بودن مال در دست ايشان خائف بوده كه تلف گردد كه در اين صورت از باب امر كفائى آن را لازمست قبض كند و از نظر ما اقوى در اين فرض اين است كه ضامن نيست ولى بايد توجه داشت كه حتى الامكان لازمست به ولى ايندو مراجعه شود .
ناگفته نماند كه در حكم مزبور فرقى نيست بين اينكه مال از آن خود ايندو بوده يا تعلق به ديگرى داشته منتهى در دست اين دو آمده باشد حتى در صورتى كه ايندو ادعا كنند از صاحب مال در - وديعه گذاردن آن مأذون هستند ودعى باز ضامن است .
قوله : لانهما ليسا اهلا للاذن : ضمير تثنيه در [ لانهما ] و در [ ليسا ] به طفل و مجنون راجع است .
قوله : فيكون وضع يده على مالهما به غير اذن شرعى : ضمير در [ يده ] به ودعى و در [ مالهما ] به طفل و مجنون عائد است .
قوله : فيضمن : ضمير مستتر به [ ودعى ] راجعست .
قوله : الا ان يخاف تلفها فى ايديهما : ضمير فاعلى در [ يخاف ] به ودعى و در [ تلفها ] به مال و در [ ايديهما ] به طفل و مجنون عود مىكند .
قوله : فيقبضها : ضمير فاعلى به ودعى و ضمير مفعولى بمال عائد است .
قوله : بين كون المال لهما او لغيرهما : ضميرهاى تثنيه به طفل و مجنون راجعست .
قوله : و ان ادعيا اذنه لهما فى الايداع : ضميرهاى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 167
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٧