مبحث احكام وديعه
شرح فارسى :
مرحوم مصنف از اين پس احكام وديعه را ذكر نموده كه ذيلا تشريح مىكنيم :
الف : مال امانت در صورتى كه تلف شده يا معيوب شود ضمان آن به عهده ودعى نيست مگر آنكه در نگهدارى آن تعدى يا تفريط نموده باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مثال تعدى آن است كه اگر وديعه اسب باشد آن را سوار شده و در صورتى كه لباس بوده آن را بپوشد و اگر كيسه دربسته يا گرهخورده نزدش گذاردند آن را بگشايد و پس از اين تصرفات مال امانتى معيوب يا احيانا تلف شود به نحوى كه عيب يا تلف را استناد به فعل وى دهند و مقصود از [ تفريط ] آن است كه در نگهدارى متعارف و عادى از مال كوتاهى كند .
قوله : و لا ضمان عليه : يعنى بر ودعى .
قوله : لو تلفت او عابت : ضميرهاى مستتر در [ تلفت ] و [ عابت ] به مال وديعه راجع است .
قوله : الا بالتعدى فيها : ضمير در [ فيها ] به وديعه راجع است .
قوله : بان ركب الدابة : ضمير فاعلى در [ ركب ] بودعى