واجب نيست اعم از اينكه قبول لفظى يا فعلى نموده يا ننموده باشد .
ولى اگر مال را نزد وى طرح نمود بدون تحقق اكراه در صورتى حفظ مال بر ودعى واجب نيست كه قبول لفظى يا فعلى ننموده باشد و در غير اين صورت بايد از باب وديعه از آن نگهدارى كند .
مؤلف گويد :
مقصود شارح ( ره ) اين است كه مرحوم مصنف دو فرع در اينجا عنوان فرموده يكى [ لو طرحها عنده ] يعنى صاحب مال ، مال خويش را نزد ودعى پرتاب نمايد ، ديگر [ لو اكرهه على قبضها ] يعنى صاحب مال ودعى را بر حفاظت مالش اكراه نمايد .
سپس بدنبال هردو اين عبارت [ فلا يجب حفظها مطلقا ] را ذكر نمود يعنى در هيچيك از دو فرع مذكور حفاظت مال بر ودعى لازم نيست منتهى با اين فرق كه در فرع اول در صورتى نگهدارى مال بر ودعى واجب نيست كه قبول لفظى يا فعلى ننموده باشد چه آنكه در صورت صدور قبول وديعه تحقق يافته و وى ملزم است بحفاظت ولى در فرع دوم بايد بطور مطلق حكم نمود كه بر ودعى حفظ مال واجب نيست و اساسا وديعه در اين فرض تحقق نمىيابد چه قبول لفظى يا فعلى از او صادر شده يا صادر نشده باشد .
بلى از بابت امر ديگر يعنى معاونت بر برّ چه بسا حفظ مال بر او لازم مىگردد منتهى در همين فرض اگر ترك واجب نموده و مال را رها كند و سپس تلف گردد ضامن نمىباشد بلكه صرفا امر حرام را مرتكب شده چنانچه شرحش گذشت .
قوله : فلا يجب حفظها مطلقا : ضمير [ حفظها ] به مال
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 134
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٤