است از نسبت [ يجب ] به ضمير فاعلى .
قوله : لا ضمان بتركه : يعنى به ترك ودعى .
متن :
و أما مع الإكراه فلا يجب حفظها مطلقا ، بل يجوز تركها و إن قبضها به في حضور المالك و غيبته ، إلا أن يكون المكره ، مضطرا إلى الإيداع فيجب إعانته عليه كالسابق
فقوله : " فلا يجب حفظها " مطلق في الثاني من حيث الوديعة ، و مع عدم القبول ، أو القبض في الأول على ما فصل
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
در صورتى كه صاحب مال ودعى را بر حفاظت مال اكراه كند حفظ بر وى واجب نيست اعم از آنكه مجبورا آن را قبض كند يا قبض ننمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بلكه ودعى مىتواند بعد از قبض حتى مال را به زمين نهاده و از صحنه خارج شود اعم از اينكه در حضور مالك باشد يا در غياب وى مگر در يك صورت و آن موردى است كه اكراهكننده براى وديعه - نهادن مالش مضطر و بيچاره بوده كه از باب وجوب اعانت همچون فرع سابق بر ودعى حفاظت از آن واجب و لازم است .
سپس مىفرماين :
بنابراين كلام مصنف ( ره ) كه فرموده [ فلا يجب حفظها ] نسبت به صورت دوم يعنى فرض اكراه مطلق است يعنى اگر صاحب مال ودعى را بر حفاظت مالش اكراه نمود و باجبار مال را نزد وى نهاد اينمال پيش وى بعنوان وديعه قرار نمىگيرد و حفاظتش از اين جهت بر او
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 133
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٣