صرف پرتاب اكتفاء نمايد كه در اين صورت وديعه محقق نشده اگرچه ودعى قولا يا فعلا قبول نمايد چه آنكه قبول بدون تحقق ايجاب اثرى ندارد .
بلى مىتوان گفت در اين فرض كه ودعى آن را قولا يا فعلا پذيرفته حفاظتش بر وى واجب است ولى نه از باب تحقق وديعه بلكه چون بر آن يد نهاده و قاعده [ على اليد ما اخذت حتى تؤدى ] مقتضى اين حكم است .
ناگفته نماند در صورت اول كه ايجاب بوسيله طرح همراه با قول يا اشاره تحقق يافته اگر ودعى قولا و فعلا آن را بپذيرد وديعه محقق شده و بعنوان وديعه بر او لازمست مال را حفظ كند .
قوله : و لو طرحها عنده : فاعل [ طرحها ] ضميرى است كه به صاحب وديعه يعنى مال راجع بوده و ضمير مؤنث كه مفعول است بوديعه راجع است و ضمير در [ عنده ] به ودعى عود مىكند .
قوله : و لم يحصل منه : ضمير در [ منه ] به ودعى راجع است و فاعل [ لم يحصل ] ماء موصوله در [ ما يدل على الرضا ] مىباشد
قوله : و لا قبضها : ضمير فاعلى به [ ودعى ] و ضمير مفعولى به وديعه عود مىكند .
قوله : او اكرهه على قبضها : ضمير فاعلى در [ اكرهه ] به صاحب مال و ضمير مفعولى به [ ودعى ] راجع بوده و ضمير مجرورى در [ قبضها ] به وديعه عود مىكند .
قوله : لم تصر وديعة : ضمير مستتر در [ لم تصر ] به مال راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 130
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٠