مبحث عقد وديعه و كلام در ايجاب و قبول
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
وديعه نياز به ايجاب و قبول داشته و الفاظ دالّه بر آن منحصر نمىباشند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
وجه نياز وديعه به ايجاب و قبول اين است كه عقد بوده و كليه عقود در تحقّق و قوامشان به ايجاب و قبول محتاجند .
و اما وجه عدم حصر الفاظ ايجاب و قبول اينستكه :
وديعه از عقود جايزه است آن هم از هردو طرف و چون شأن اين قبيل عقود آن است كه بهرلفظى كه دلالت بر آنها داشته باشد واقع مىشوند بلكه با اشاره و كنايهاى كه مفهم معنا است نيز انشاء مىگردند لاجرم در وديعه نيز همچون ساير عقود جايزه ديگر لفظ خاصى را تعيين نكردهاند .
قوله : و يفتقر الى ايجاب و قبول : ضمير فاعلى در [ يفتقر ] به عقد وديعه راجع است .
قوله : كغيرها من العقود : ضمير در [ كغيرها ] بوديعه راجع است .
قوله : فى الالفاظ الدالة عليها : ضمير در [ عليها ] به وديعه راجع است .