ادعى انّه اودعه بشهود .
مؤلف گويد :
وجه ضعف اين خبر وقوع [ عباد بن صهيب ] در سند اين حديث است زيرا وى طبق فرموده كشّى عامى مذهب و بفرموده علامه ( ره ) در خلاصه بترى المرام مىباشد .
قوله : و قيل الممسك ان اعترف له الممالك بالدين :
ضمير در [ له ] به [ ممسك ] عائد است و قائل اين قول مرحوم ابن حمزه مىباشد .
قوله : ان انكره : ضمير منصوبى به [ دين ] راجعست .
قوله : جمعا بين الاخبار : مقصود از [ اخبار ] اخباريست كه قائلين اول يعنى مشهور به آن تمسك نمودهاند و اخباريكه قائلين دوم يعنى مرحوم صدوق و شيخ در استبصار آنها را مدرك قرار دادهاند .
قوله : و للقرينه : منظور از قرينه اين است كه وقتى مال نزد ممسك بود و صاحب متاع هم خود اعتراف به ثبوت دين نمود انضمام ايندو امر بهم قرينه مىشود كه مال نزد ممسك برسم وثيقه و رهن قرار داده شده است .
قوله : و ضعف المقابل : مقصود از [ مقابل ] خبرى است كه قائلين دوم به آن تمسك نمودهاند زيرا چنانچه گفتيم روايت مزبور ضعيف بوده و نمىتوان آن را شاهد بر تخصيص زدن و تصرف نمودن در روايت صحيح كه مدرك مشهور است قرار داد .
متن :
و لو اختلفا في عين الرهن فقال : رهنتك العبد فقال : بل الجارية حلف الراهن خاصة و به طلا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 305
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٥