رهن اصلا باقى نمىماند .
چنانچه اگر وثيقه را در مقابل جزء جزء از حق و دين قرار دادند بديهى است بعد از اداء نمودن مقدارى از آن رهن باطل نشده و مىبايد وجه دوم را ملتزم شد يعنى بگوئيم تمام رهن باقى است .
قوله : بادائه : ضمير فاعلى در مصدر ( يعنى اداء ) به [ راهن ] و ضمير مجرورى آنكه مفعول است به [ حق ] عود مىكند .
قوله : و لو من متبرّع غيره : كلمه [ غيره ] صفت است براى [ راهن ] و ضمير آن به [ راهن ] عائد است .
قوله : و فى حكمه ضمان الغير له : ضمير در [ حكمه ] به [ اداء ] و در [ له ] به راهن عائد است .
قوله : مع قبول المرتهن : يعنى ضمانت را ميبايد مرتهن قبول كند زيرا در عقد ضمان قبول قطعا معتبر است .
قوله : و الحوالة به : كلمه [ واو ] به معناى [ او ] بوده و ضمير در [ به ] به حق راجع است و اين عبارت به [ ضمان الغير الخ ] معطوف است .
قوله : و ابراء المرتهن له منه : اين عبارت نيز معطوف بما قبل بوده و ضمير در [ له ] براهن و در [ منه ] به حق عائد مىباشد .
قوله : و فى حكمه الاقالة : ضمير در [ حكمه ] به ابراء عود مىكند .
قوله : او بقائه كذلك : ضمير در [ بقائه ] به رهن راجع بوده و مراد از كلمه [ كذلك ] اجمع مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 275
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٥