وى او حق را براهن مىدهد از اينرو از باب علاج واقعه قبل از وقوع مىتواند بدون رجوع براهن و استيذان از او حق خودش را از رهن بردارد .
لازم بتذكر است كه اين حكم در موردى است كه وى وكيل - راهن نباشد چه آنكه در اين صورت جاى شبهه نيست كه چنين حقى براى وى ثابت است چنانچه اگر براى ثبوت حقش شاهد و بينه كه شهادتش نزد حاكم مقبول و مسموعست داشت حق استيفاء نداشته و بدون اذن نمىتواند بچنين عملى دست بزند .
قوله : و كذا يجوز له ذلك : ضمير در [ له ] بمرتهن راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] استقلال بالاستيفاء است .
قوله : و لو كان له بينة : ضمير [ له ] بمرتهن عود مىكند .
قوله : لم يجز له الاستقلال : ضمير [ له ] به مرتهن عائد است .
قوله : بدون اذنه : يعنى اذن راهن .
متن :
و لا يلحق بخوف الجحود احتياجه إلى اليمين لو اعترف ، لعدم التضرر باليمين الصادق و إن كان تركه تعظيما لله أولى .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
مرتهن نمىتواند جهت احتياج پيدا نكردن به قسم از مال الرهن حق خود را استيفاء كند و احتياج به قسم حكمش با خوف انكار فرق دارد و بعبارت ديگر :
در صورتى كه مرتهن از انكار راهن يا وارث وى خائف باشد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 255
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٥