طلب خود را مىستاند .
برخى از فقهاء فرمودهاند :
هزينهاى كه مرتهن بابت نفقه حيوان ( مال الرهن ) متحمل شده در مقابل استفادهاى است كه مرتهن از رهن برده مثل سوار شدن يا تناول نمودن از شير آن اعم از اينكه هزينه بيشتر از اجرت و عوض بوده يا اجرت و عوض بيشتر باشند و هيچكدام از راهن و مرتهن حق ندارند به زيادى طلب خود رجوع كنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مدرك اين قول روايتى است كه حمل مىشود بر مورديكه اولا مرتهن در انتفاع بردن مأذون بوده و ثانيا اجرت و عوض منفعت با هزينههاى متحمل شده مساوى بوده است .
مرحوم مصنف در كتاب دروس فرموده :
منافعى كه مرتهن از تلف شدن آنها خائف است در صورتى كه استيذان از راهن و حاكم شرع ممكن نباشد اقوى و ارجح اينستكه مرتهن مىتواند از آنها بهرهبردارى كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين كلام پسنديده و نيكو است و رأى ما نيز همين است .
قوله : رجع ذو الفضل بفضله : مثلا هزينه مؤنه رهن 1000 تومان است و اجرت يا عوض منفعت 500 تومان در اينجا مرتهن 500 تومان ديگر از راهن علاوه بر طلبى كه دارد مىستاند و اگر به عكس بود يعنى مؤنه رهن 500 تومان و اجرت 1000 تومان باشد راهن 500 تومان از مرتهن طلبكار مىشود .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 251
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥١