ايشان دانسته و با همين بيان اين رأى را طرد نمود .
بلى ثمره اين قول در جائى روشن است كه راهن وكالت مرتهن را در ضمن عقد بيع يا عقد لازم ديگرى غير از رهن شرط كرده باشد كه طبق تقرير ياد شده اگر به آن اخلال نمود مرتهن عقد لازم را فسخ مىكند و در اين صورت اشكال نامبرده وارد نمىشود .
قوله : اذا شرط الوكالة فى الرهن : ضمير فاعلى در [ شرط ] براهن عائد است و مقصود از [ وكالة ] وكالت مرتهن در فروش رهن مىباشد .
قوله : لم يملك عزله : ضمير فاعلى در [ لم يملك ] براهن و در [ عزله ] بمرتهن راجع است .
قوله : و هو الذى شرطها على نفسه : ضمير [ هو ] براهن و در [ شرطها ] به وكالت عائد است .
قوله : فيلزم من جهته : ضمير در [ فيلزم ] به شرط راجع بوده و در [ جهته ] براهن عائد است .
قوله : لا وجوب الشرط : و اثر وجوب شرط اين است كه راهن را بر وفاء به آن اجبار مىكنند .
قوله : ان المشروط فى العقد اللازم يقلّبه جايزا : ضمير فاعلى در [ يقلّبه ] بمشروط و ضمير مفعولى به [ عقد لازم ] عود مىكند .
قوله : و ذلك لا يتم فى عقد الرهن : مشار اليه [ ذلك ] تسلّط مرتهن بر فسخ رهن مىباشد .
قوله : لانه دفع ضرر الخ : ضمير در [ لانه ] بتسلط عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 235
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٥