قوله : حتى لو تعذر الاستيفاء منها : ضمير در [ منها ] به عين راجع است .
متن :
فلو آجره في الذمة جاز كما لو استأجره على تحصيل خياطة ثوب بنفسه أو بغيره ، لإمكان استيفائها حينئذ من الرهن ، فإن الواجب تحصيل المنفعة على أي وجه اتفق .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
بنابراين اگر مرتهن راهن را بر ذمه اجير نموده باشد رهنش در اينجا جايز و مشروع است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مثلا زيد عمرو را اجير نمود كه لباس ويرا خودش يا ديگرى بدوزد كه در اينجا اگر رهن بگيرند و خياط خودش لباس را ندوزد مىتوان بعد از فروختن مال الرهن پولش را به ديگرى داد كه لباسرا بدوزد زيرا فرض اين است كه مطلوب وى فقط دوخته شدن لباس است چه زيد آن را بدوزد و چه ديگرى پس از رهن غرض مقصود حاصل مىشود .
قوله : فلو اجره فى الذمه : ضمير فاعلى در [ اجره ] به مرتهن و ضمير مفعولى به [ راهن ] عود مىكند .
قوله : بنفسه او بغيره : هردو ضمير مجرور به [ اجير ] عود مىكند .
قوله : لا مكان استيفائها حينئذ : ضمير در [ استيفائها ] به خياطة ثوب راجع است و مقصود از حينئذ حين وقوع الاجاره على الذمه مىباشد .
قوله : على اى وجه اتفق : چه خود اجير آن را بدوزد و چه ديگرى .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١