مفعول له باشد براى [ الموطاة ] .
قوله : حذرا من تعذّر ذلك : كلمه [ حذرا ] منصوبست تامعفول له باشد براى [ اقامة ] و مشار اليه [ ذلك ] رسم الوثيقة مىباشد .
قوله : سمعت دعواه : ضمير در [ دعواه ] به راهن راجع است .
قوله : لجريان العادة بذلك : مشار اليه [ ذلك ] مواطاة على الاقرار مىباشد .
قوله : فله احلاف المرتهن على عدمها : ضمير در [ فله ] به راهن و در [ عدمها ] به مواطاة عود مىكند .
قوله : و انّه وقع موقعه : ضمير در [ انّه ] و [ موقعه ] به اقرار راجع بوده و اين جمله عطف تفسير براى [ عدمها ] است .
قوله : هذا اذا شهد الشاهدان : مشار اليه [ هذا ] سماع ادعاء راهن و قسم دادنش بمرتهن مىباشد .
قوله : على اقراره به : ضمير در [ اقراره ] به راهن و در [ به ] به رهن عود مىكند .
قوله : لم يسمع دعواه : ضمير در [ دعواه ] به راهن راجع است .
قوله : لو شهدا على اقراره به : ضمير در [ اقراره ] براهن و در [ به ] به قبض عود مىكند .
قوله : فانكر الاقرار : ضمير در [ انكر ] براهن عود مىكند .
قوله : لانّه تكذيب للشهود : ضمير در [ لانه ] به انكار عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 154
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٤