صيغه ايجاب عبارت است از :
رهنتك ( رهن به تو دادم ) وثقتك بتشديد ثاء ( وثيقه نزدت قرار دادم ) ارهنتك با همزه باب افعال ( رهن نزدت گذاردم ) هذا رهن عندك ( اينمال نزدت رهن باشد ) هذا رهن على مالك ( اينمال در قبال مالت رهن باشد ) و الفاظ ديگريكه مشابه با اين كلمات باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مثلا بگويد : هذا وثيقة عندك ( اين مال نزدت گرو باشد ) يا خذه على مالك ( اين مال را در مقابل مالت بگير ) يا خذه به مالك ( اين مال را در مقابل مالت بردار ) يا امسكه حتى اعطيك مالك ( اين مال را بگير تا مالت را به تو بدهم ) البته صيغه اخير را لازمست به ملاحظه عدم صراحتش در رهن بگويد .
سپس در ذيل كلام مصنف ( ره ) كه فرموده [ و شبهه ] ميفرمايند :
جهت اينكه صيغه رهن منحصر در لفظ خاصّى نيست با اينكه چون عقد لازم است بايد همچون عقود لازمهن ديگر اولا داراى لفظ خاص بوده و ثانيا آن را به لفظ ماضى انشاء كنند ولى درعينحال رعايت ايندو امر در آن از اينرون مراعات نشده كه اين عقد از طرف مرتهن جايز است و چون وى مقصودن اصلى در اين عقد محسوب مىشود لاجرم طرف وى را بر جانب راهن غلبه داده و احكام عقد جايز مطلق را بر كل اين عقد مترتبت نمودهاند و مؤيد ديگر آنكه مرحوم مصنف در كتاب دروس اجراء صيغه رهن را به فارسى نيز تجويز فرموده چنانچه مرحوم علامه حلّى نيز در كتاب تذكره همينطور قائل مىباشد .
قوله : هو المقصود الذاتى منه : ضمير در [ منه ] به رهن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 133
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٣