ليس بلازم من طرفه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
بعد از اينكه صيغه ايجاب بوسيله [ راهن ] تمام شد [ مرتهن ] بگويد [ قبلت ] پذيرفتم يا لفظ ديگرى كه مشابه با آن باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
يعنى الفاظ ديگرى كه دلالت بر راضى بودن بايجاب نمايد . حال در ماضى بودن صيغه قبول و مطابقتش با ايجاب دو احتمال مىباشد :
الف : آنكه ماضويت و تطابق بين آن و ايجاب معتبر باشد .
ب : آنكه آن دو را لازم و معتبر ندانيم .
سپس مىفرماين :
وقتى عربيّت را در [ ايجاب ] كه از راهن صادر شده و عقد نسبت بوى لازم مىباشد معتبر ندانستيم قطعا در طرف قبول كه فعل مرتهن بوده و عقد از جانب او جايز است بطريق اولى واجب و لازم نمىباشد .
قوله : و المطابقة : مقصود اين است كه بين قبول و ايجاب فاصله زمانى نباشد .
قوله : و اولى بالجواز هنا : مقصود از [ جواز ] جواز به غير عربيّت بوده و از [ هنا ] قبول مىباشد .
قوله : لوقوعه ممّن ليس بلازم من طرفه : ضمير در [ وقوعه ] به قبول و در [ طرفه ] به [ من موصوله ] كه مراد مرتهن است راجع مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 135
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٥