شهادت بنفع غير يعنى ضامن نيز مىباشد لذا چون در معرض اتّهام نيست بايد از وى پذيرفته شود .
و اگر ضامن متبرع و از پيش خود ضمانت كرده باشد پس مضمون عنه در اين رابطه اجنبى محسوب شده پس از قبول شهادتش مانعى نيست زيرا به مجرد ضمانت ضامن ذمّهاش برى مىشود اعم از اينكه بعدا ضامن آن را بپردازد يا به صاحب حق مالش را ندهد .
قوله : و لو انكر المستحق : به صيغه اسم فاعل و مقصود از آن مضمون له مىباشد .
قوله : فشهد عليه الغريم : ضمير در [ عليه ] به مستحق راجع بوده و مراد از غريم بدهكار است .
قوله : لانه ان كان آمرا : ضمير در [ لانه ] بمضمون عنه راجع است .
قوله : فشهادته عليه شهادة على نفسه : ضمير در [ شهادته ] و [ نفسه ] بمضمون عنه و در [ عليه ] به مستحق عائد است .
قوله : باستحقاق الرجوع عليه : يعنى استحقاق ضامن و ضمير در [ عليه ] به غريم ( مضمون عنه ) عائد است .
قوله : و شهادة لغيره : ضمير در [ لغيره ] به مضمون عنه راجع بوده و مقصود از [ غير ] ضامن مىباشد .
قوله : و ان كان الضامن متبرعا عنه : ضمير در [ عنه ] به مضمون عنه راجع است .
قوله : فهو اجنبى : ضمير [ هو ] به مضمون عنه راجعست .
قوله : فلا مانع من قبولها : يعنى قبول شهادت مضمون عنه .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 53
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٣