قوله : و انما استحقه بعد القلع : ضمير فاعلى در [ استحقه ] به مشترى و ضمير مفعولى به [ ارش ] راجعست .
قوله : هذا الضمان من البايع : يعنى فقط بايع ميتواند ضامن خودش بشود .
قوله : لانه ثابت عليه بنفس العقد : ضمير در [ لانه ] به ضمان و در [ عليه ] به بايع عود مىكند .
قوله : و ان لم يضمن : يعنى اگرچه فعلا بايع بحسب ظاهر ضامن نيست ولى در واقع ذمّهاش مشغول است .
قوله : فيكون ضمانه تأكيدا : يعنى پس ضامن شدنش اشتغال ذمه او در واقع را تأكيد مىكند .
قوله : لانه لا يلزم من ضمانه : ضمير در [ لانّه ] به معناى شأن بوده و ضمير در [ ضمانه ] به بايع عائد است .
قوله : لكونه بائعا مسلّطا على الانتفاع مجّانا : ضمير در [ لكونه ] به بايع راجع بوده و اين كلمه جار و مجرور و متعلق است به [ ضمانه ] و كلمه [ مسلّطا ] به صيغه اسم فاعل بوده و مراد از [ انتفاع مجّانا ] انتفاع مجانى مشترى است .
قوله : ضمانه بعقده : ضمير در [ ضمانه ] به بايع راجع بوده و اين كلمه فاعل است براى [ لا يلزم ] و ضمير در [ بعقده ] به ضمان رجوع مىكند .
قوله : مع عدم اجتماع شرائطه : ضمير در [ شرائطه ] به ضمان رجوع مىكند .
قوله : من جملتها كونه ثابتا حال الضمان : ضمير در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 48
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٨