قوله : ان طلبه اقرار : ضمير در [ طلبه ] به صلح عائد است .
قوله : لان اطلاقه : يعنى اطلاق صلح .
قوله : فيكون مستلزما له : ضمير در [ يكون ] بطلب صلح و ضمير در [ له ] به اقرار عائد است .
متن :
و لو اصطلح الشريكان على أخذ أحدهما رأس المال و الباقي للآخر ربح ، أو خسر صح عند انقضاء الشركة و إرادة فسخها لتكون الزيادة مع من هي معه بمنزلة الهبة ، و الخسران على من هو عليه بمنزلة الإبراء .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ه : اگر دو شريك با هم اينطور مصالحه كنند كه سرمايه را يكى برداشته و باقى اموال از آن ديگرى باشد اعم از آنكه سود برده يا متضرر شود چنين مصالحهاى بعد از انقضاء شركت صحيح مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اين است كه بعد از بسر آمدن زمان شركت و اراده - شريكان كه شركت را فسخ كنند چنين مصالحهاى واقع شود و نتيجتا زيادى كه نصيب يكى از دو شريك مىشود بمنزله هبه بوده و خسران و ضررى كه عائد ديگرى مىگردد در حكم ابراء مىباشد .
قوله : رأس المال : مراد از آن سرمايهاى استكه هردو يا آن شركت را آغاز نمودهاند به اين نحو كه هريك مقدارى پول جهت شروع به كار در بين گذاردند .
قوله : و الباقى للآخر ربح او خسر : مثلا حسن و حسين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 169
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٩