در [ يلزمه ] به ضامن و در [ به ] به [ ماء موصوله ] راجعست .
قوله : انّه كان لازما للمضمون عنه : ضمير در [ انّه ] به [ ماء موصوله ] در [ ما تقوم ] عائد است .
قوله : او يحلف عليه المضمون له الخ : مثلا بدهكار و طلبكار هردو قبول دارند 10000 تومان دين ثابت است منتهى طلب كار مدعى است علاوه بر اينمقدار مبلغ 5000 تومان ديگر بدهكار بايد بدهد و وى منكر آن مىباشد حال چون بدهكار منكر است موظّف به خوردن قسم مىباشد و در صورتى كه قسم را بمدعى يعنى طلبكار رد كند و او قسم بخورد ادعاى وى ثابت شده و بدهكار مكلّف است مبلغ مورد ادعاى او را بپردازد حال شارح ( ره ) مىفرماين بعد از اثبات مبلغ مورد نزاع ضامن عهدهدار آن نيست و تكليف تنها متوجه مضمون عنه مىباشد .
قوله : لعدم دخول الاول : مقصود از [ اول ] ، [ ما يتجدد ] مىباشد .
قوله : و عدم ثبوت الثانى : مراد از [ ثانى ] ، [ ما يوجد فى دفتر ] است .
قوله : عدم نفوذ الاقرار فى الثالث : منظور از [ ثالث ] ، [ ما يقر به المضمون عنه ] مىباشد .
قوله : كون الخصومة حينئذ : مقصود از [ حينئذ ] ، [ حين الضمان ] مىباشد .
قوله : فلا يلزمه ما يثبت بمنازعة غيره : ضمير منصوبى در [ يلزمه ] بضامن راجع بوده و در [ غيره ] به [ مضمون عنه ] عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 16
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦