و دارج است كه در زمره مجازات مشهوره در آمدهاند و بديهى است لفظى كه چنين موقعيتى داشته باشد به سهولت معناى مراد از آن استفاده شده و مخاطب دچار حيرت نمىگردد از اينرو وجهى براى بطلان كفالت در اين صورت نمىباشد .
قوله : مع عدم اطلاق اسم الجملة عليه حقيقة : همان طورى كه مرحوم شيخ على كه از نوادههاى مرحوم شارح است از جدّ خود يعنى مرحوم صاحب معالم نقل فرموده ظاهرا بايد عبارت چنين باشد :
مع عدم اطلاق اسمه على الجملة : يعنى اسم جزء را بر كل اطلاق نكنند .
قوله : فعايته انّ اطلاقه عليها مجاز : ضمير در [ غايته ] باطلاق جزء بر كل عائد بوده و ضمير در [ اطلاقه ] به جزء و در - [ عليها ] بجمله راجعست .
قوله : و هو غير كاف : ضمير [ هو ] به اطلاق مجازى راجع است .
قوله : و يلزم مثله : ضمير در [ مثله ] به اطلاق جزء رئيسه و اراده كل راجعست .
قوله : مع قصد الجمله بها : ضمير در [ بها ] به جمله راجع است .
متن :
دون اليد و الرجل و إن قصدها بهما مجازا ، لأن المطلوب شرعا كفالة المجموع باللفظ الصريح الصحيح كغيره من العقود اللازمة ، و التعليل بعدم إمكان إحضار الجزء
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 148
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٨