و از [ معنيين ] معناى حقيقى و مجازى ايندو مىباشد .
قوله : على الوجه المصحح : كلمه [ على الوجه ] جار و مجرور و متعلق به [ حمل اللفظ ] مىباشد و مقصود از [ وجه مصحح ] به صيغه اسم مفعول معنائى است كه حمل لفظ بر آن را صحيح ميدانند مانند حمل لفظ وجه بر [ كل ] .
قوله : مع الشك فى حصوله : ضمير در [ حصوله ] به [ الوجه المصحح ] عود مىكند .
متن :
نعم لو صرح بإرادة الجملة من الجزءين اتجهت الصحة كإرادة أحد معنيي المشترك كما أنه لو قصد الجزء بعينه فكقصد الجزء الذي لا يمكن الحياة بدونه .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
بلى اگر كفيل خود تصريح كند كه مقصودش از دو لفظ [ وجه ] و [ رأس ] كل و نفس مىباشد وجهى براى صحت كفالت مىباشد زيرا با تصريح به معناى مراد خصوص همان معنا مورد حكم واقع مىشود مانند اينكه متكلم بواسطه نصب قرينه اراده يكى از دو معناى لفظ مشترك را معيّن و مشخص كند چنانچه اگر قصد كفيل از ايندو لفظ دو عضو مخصوص باشد مثل اين است كه از لفظ موضوع براى عضويكه روح بدون آن باقى نمىماند عضو مزبور را اراده كرده باشد .
مؤلف گويد :
يعنى همانطورى كه اراده عضو مزبور از لفظ باعث بطلان كفالت است قصد دو عضو مخصوص از دو لفظ وجه و رأس نيز همينطور بوده و موجب بطلان كفالت مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 146
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٦