نمود چون شك در حصول اين معنا مقتضى است بواسطه اصل برائت شغل ذمه را نفى نمود .
مؤلف گويد :
تطبيق اين كلام با مسئله مورد بحث اين است كه لفظ [ وجه ] و [ رأس ] هركدام داراى دو معنا مىباشند يكى معناى موضوع له و متعارف يعنى صورت و سر و ديگر معناى مستعمل فيه آنها كه نفس و كل انسان باشد كه معناى مجازى آن دو است حال اگر كفيل بگويد :
انا كفلت وجه فلان يا رأس فلان در صورتى كه بر معناى متعارف و موضوع له حمل شوند كفالت باطل و كفيل ذمهاش مشغول باحضار فلانى نمىباشد ولى اگر آنها را بر معناى مجازى محصول بدانيم وى الزاما بايد مكفول را حاضر كند پس چون دوران امر بين حمل كردن لفظ بر معنائى است كه باعث اشتغال ذمه متلفّظ بوده و بين حمل نمودنش بر معناى ديگر كه اينطور نيست لاجرم در اين مورد كه شك در حصول عقد كفالت داريم اصالة البرائة مقتضى عدم حصول آن و عدم اشتغال ذمّه متلفّظ مىباشد .
قوله : على الجملة : يعنى بر كل .
قوله : على انفسهما : مقصود بر معناى حقيقى و موضوع له مىباشد .
قوله : ان لم يكن اشهر : ضمير مستتر در [ لم يكن ] به اطلاق عائد است .
قوله : و حمل اللفظ الخ : كلمه [ حمل ] مبتداء و [ غير جيّد ] خبر آن است و مقصود از لفظ در اينجا لفظ وجه و رأس است
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 145
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٥