اما مال در ذمهاش نمىباشد بخاطر اينكه كفالت در مال ننموده و آن را به عهده نگرفته است .
و اما احضار بر او واجب نيست بخاطر اينكه تقصير از ناحيه او نبوده و در چنين وقتى تكليف ما لا يطاق است .
قوله : يعرف موضعه : ضمير در [ موضعه ] به مكفول عائد است .
قوله : انظر الكفيل : كلمه [ انظر ] به صيغه مجهول يعنى مهلت داده مىشود .
قوله : انكانت مؤجله : ضمير مستتر در كانت به كفالت راجع است .
قوله : به مقدار الذهاب اليه : ضمير در [ اليه ] به مكفول راجع است .
قوله : فان مضت : ضمير مستتر در [ مضت ] به [ نظرة ] به معناى [ مهلت ] كه از [ انظر ] استفاده مىشود راجع است .
قوله : و لم يحضره : ضمير فاعلى بكفيل و ضمير مفعولى به [ مكفول ] راجع است .
قوله : حبس و الزم : هردو به صيغه مجهول بوده و ضميرهاى مستتر به كفيل راجع مىباشند .
قوله : ما تقدم : مقصود پرداختن حق مىباشد .
قوله : و لو لم يعرف موضعه : كلمه [ لم يعرف ] به صيغه مجهول بوده و [ موضعه ] نائب فاعل آن بوده و ضمير مجرورى در [ موضعه ] به مكفول عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 128
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٨