لجوازه من المتبرع .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
در صحت ضمان شرط نيست كه ضامن كسى را كه مستحق مال مضمون است بشناسد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از مستحق مذكور مضمون له است و مراد اين استكه لازم نيست ضامن از حيث نسب و وصف مضمون را بشناسد زيرا غرض از ضمان پرداختن دين و وفاء نمودن آنست و اين امر بدون شناختن صاحب حق ( مضمون له ) حاصل مىشود .
و نيز لازم نيست ضامن به مقدار حقى كه ضامن آن مىشود آگاه باشد .
و اين امر را مرحو مصنف در متن ذكر نفرمود در حالى كه ذكرش لازم مىباشد .
ولى ممكن است بگوئيم : از عبارت كتاب ميتوان آن را استفاده كرد به اين بيان :
كلمه [ مستحق ] در متن را به صيغه مجهول خوانده بنابراين معناى عبارت چنين مىشود :
و شرط نيست ضامن به مقدارى كه مورد استحقاق است عالم باشد و بنابراين اگر ضامن به صاحب حق و طلبكار بگويد : من ضامن آنچه در ذمّه بدهكار است مىشوم اگرچه مقدار معلوم نباشد بنابر اصح قولين اين ضمان است .
و دليل بر اين حكم سه امر است :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 11
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١