الف : صاحب متاع حق رجوع به آنها را دارد زيرا نماء تابع عين است .
ب : ملتزم شويم باينكه نماءات متعلق بقابض است زيرا در ملك وى حادث شدهاند .
و قبلا به اين دو احتمال اشاره نموديم .
قوله : و قد استعملها من انتقلت اليه : ضمير در ( استعملها ) به عين راجع است چنانچه مرجع ( يأخذها ) نيز همين است .
قوله : لاذنه فى التصرف : ضمير در ( لاذنه ) به صاحب متاع راجع است چنانچه ضيمر مستتر در ( يأخذها ) كه قبل از آن است نيز چنين مىباشد .
قوله : و لو نمت : يعنى نمو كند عين .
قوله : فلا رجوع به : ضمير در ( به ) به نماء عائد است .
متن :
و هل تصير مع ذهاب العين بيعا ، أو معاوضة خاصة وجهان من حصرهم المعاوضات و ليست أحدها ، و من اتفاقهم على أنها ليست بيعا بالألفاظ الدالة على التراضي فكيف تصير بيعا بالتلف .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
اختلاف است در اينكه بعد از تلفشدن عين عوضين يا يكى از آن دو معاطات بيع مىشود فلذا قائل بلزوم آن مىشويم يا اينكه معاوضه لازمهاى مىگردد بدون اينكه بيع و احكامش بر آن مترتب شود .
قائلين اول : گويند قطعا در اين وقت معاطات بيع است
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 76
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٦