كه در آن خلخال مىگذارند يا كف دستها كه آن را بحناء زينت مىدهند و يا مويها كه نفس وجود آنها براى زينت محسوب مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
جواز نظر ثابت است ولو مولاى كنيز اذن نگاه كردن ندهد زيرا نظر به منظور رفع غرر و جهالت است و در آن اذن مالك شرط نيست .
البته به غير مواضع زينت بدون اذن مولا نمىتواند نگاه كند و در صورت اذن تحليل حساب مىشود و آن عقدى است ك مولاى كنيز استمتاعات از وى را براى شخص ثالث و مباح و حلال مىكند كه مباح له به قدر مأذون بايد استمتاع ببرد لذا در اينجا نيز بقدرى كه مولا اجازه داد حق ديدن دارد حتى اگر نظر به عورت را اجازه داد مىتواند به آن نگاه كند .
ناگفته نماند هرموضعى را كه مىتواند ببيند مس كردن آن نيز جايز است مشروط به اين كه براى رفع غرر به آن محتاج باشد نه در غير اين صورت .
بعضى از فقهاء همچون مرحوم علامه در تذكره فرموده غير از عورت بساير مواضع بدن بدون اجازه مولا مىشود نگاه كرد ولى اينقول به نظر بعيد و دور از قواعد شرعى مىآيد .
متن :
و يستحب تغيير اسم المملوك عند شرائه أي بعده ، و قوى في الدروس اطراده في الملك الحادث مطلقا ، و الصدقة عنه بأربعة
دراهم شرعية ، و إطعامه شيئا حلوا .
شرح فارسى :
مستحب است بعد از اينكه كنيز را خريدند نامش
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 276
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٦