وى هبه نمود لازم است كه دوباره قبض واقع شود تا هبه صحيح باشد .
قوله : و لو وهبه ما فى يده : ضمير فاعلى در [ وهبه ] به واهب و ضمير مفعولى به متهب راجع بوده و كلمه [ ماء موصول ] مفعول دوم آن است .
قوله : و لا اذن فيه : يعنى اذن در قبض .
قوله : يمكن فيه قبضه : ضمير [ فيه ] به زمان و در [ قبضه ] به [ ما فى يده ] عود مىكند .
قوله : و عن مضى زمان يسعه : ضمير فاعلى در [ يسعه ] به زمان و ضمير مفعولى به [ قبض ] راجعست .
قوله : اذ لا مدخل للزمان فى ذلك : مشار اليه [ ذلك ] حصول قبض است .
قوله : مع كونه مقبوضا : ضمير در [ كونه ] به [ ما فى يده ] عائد بوده و كلمه [ مع ] با مضاف اليهش حال مىباشد .
قوله : و انما كان معتبرا : ضمير در [ كان ] به زمان عائد است .
قوله : لضرورة امتناع حصوله بدونه : ضمير در [ حصوله ] به قبض و در [ بدونه ] به زمان عائد است .
قوله : بين كونه بيده بايداع : ضمير در [ كونه ] به مال موهوب و در [ بيده ] به متهب راجعست .
قوله : و قيل بالفرق : چنانچه مرحوم علامه در كتاب مختلف نيز به آن مايل شده است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 437
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٧