ج : شرط سوم آن است كه مال موقوفه عينى باشد كه بعد از انتفاع باقى بماند و استفاده از آن متوقف بزوالش نباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنابراين وقف نمودن چيزى كه استفاده از آن نمىشود مگر با زائل شدنش همچون نان و طعام و ميوه باطل است .
ناگفته نماند كه در انتفاع شرط نيست منفعت فعلى باشد بلكه در آينده نيز اگر موجود شود در صحت وقف حالى كفايت مىكند بنابراين وقف نمودن بنده صغير كه فعلا طفل بوده و قابل استفاده نيست يا كرّه الاغ كه صلاحيّت انتفاع را فعلا ندارد و نيز زمينگيرى كه اميد بهبوديش در آينده هست صحيح بوده و عدم وجود منفعت فعلى قادح و مانع نمىباشد .
سپس مىفرماين :
آيا در صحت وقف شرط است كه منفعت در مال موقوفه به مقدار زمانى طولانى بايد وجود داشته باشد يا صرف الوجودش كافى است ولو در زمان بس كوتاهى ؟
از اطلاق عبارت مصنف ( ره ) و اكثر فقهاء چنين برميآيد كه چنين امرى شرط نيست لذا وقف ريحان و گياهى كه بسرعت فاسد مىشود صحيح مىباشد .
ولى ممكن است بگوئيم احتمالا اين امر نيز شرط باشد زيرا در غيراين صورت منفعت بسيار ناچيز بوده و با غرض اصلى در وقف كه حبس عين و آزاد نمودن منفعت بطور ابدى مىباشد تنافى دارد .
مرحوم مصنف در كتاب دروس در اعتبار و عدم اعتبار اين شرط
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 367
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٧