سپس مىفرماين :
و از كلام مصنف ( ره ) چنين ظاهر مىشود كه در تحقق وقف قبول موقوف عليه و نيز قصد قربت شرط نمىباشد .
اما قصد قربت :
اگرچه در آن دو احتمال است ولى احتمال اصح همان است كه از ظاهر عبارت ماتن استفاده مىشود يعنى قربت شرط نيست ، زيرا دليلى كه صلاحيّت براى اعتبار آن باشد در دست نيست گرچه ترتب ثواب بر وقف البته منوط به نيّت قربت مىباشد اما اين طور نيست كه بدون آن در خارج وقف تحقق پيدا نكند .
و اما قبول :
در آن دو قول است :
جماعتى آن را شرط و اعتبار كردهاند و دسته ديگر كه ظاهر عبارت اكثر فقهاء با آنها موافق است آن را شرط نمىدانند و دليل ايشان دو امر است :
الف : اصل عدم اشتراط مىباشد .
ب : وقف همچون عتق بملاحظه اينكه ازاله ملك است از ايقاعات بوده لاجرم نفس ايجاب در تحققش كافيست .
كلام قائلين به اشتراط و دليل آنها
شارح ( ره ) مىفرماين :
قائلين باشتراط قبول فرمودهاند : اگر وقف بر كسانى بوده كه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 337
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٧