و طبق شهادت ايشان وى را رجم و بقتل رساندند و پس از آن رجوع نموده و اظهار خطاء كردند هركدام دويست و پنجاه مثقال طلا بايد به ولىّ مقتول بدهند تا هزار مثقال كامل كه ديه انسان است داده شود .
حال اگر بعضى از شهود اظهار تعمد در كذب و برخى ديگر چنين گفتند كه خطاء نمودهاند هركدام به لازمه قولشان ملتزم بايد بشوند يعنى آنكه اعتراف بعمد نموده بايد قصاص شود البته بعد از اينكه مبلغ اضافه از جنايتش را بوى رد نمودند و آنكه اظهار خطاء كرده لازم است نصيب خود از ديه مقتول را بپردازد .
مؤلف گويد :
مثلا در شهادت بزنا بعد از اينكه چهار شاهد چنين شهادتى دادند و مشهود عليه را كشتند همگى رجوع كرده و شهادت خود را غير صحيح دانستند منتهى دو نفر از ايشان اظهار تعمد در كذب كرده و دو نفر ديگر خود را خاطى معرّفى نمودند حكم در اينجا اين است كه ولىّ مقتول مىتواند دو نفر متعمد را قصاصا بكشد و به ولىّ هركدام هفتصد و پنجاه مثقال طلا كه مبلغ زائد بر جنايتشان هست و ولىّ مشهود عليه آن را استيفاء نموده رد كند و از هركدام از دو نفر خاطى دويست و پنجاه مثقال طلا دريافت كند .
قوله : ما يفضل من ديته عن جنايته : كلمه [ من ديته ] بيان است از [ ماء موصوله ] در ما يفضل و [ عن جنايته ] جار و مجرور متعلق است به [ يفضل ] .
متن :
و لو شهدا بطلاق ثم رجعا ، قال الشيخ في النهاية :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 313
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٣