ولادت ، زنا ، لواط ، كه در اين امور شهادت شخص كر حتى مسموع است زيرا نيازى بقوّه سامعه در تحمل افعال نيست بلكه عمده همان چشم است .
ج : در مثل الفاظ عقود و ايقاعات و دشنام دادن هم سماع لازم است و هم ديدن .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل بر اعتبار هردو اين است كه بدين وسيله علم به الفاظ گفته شده حاصل مىشود مگر آنكه شاهد بدون رؤيت و با شنيدن صرف صوت صاحب آن را تشخيص دهد و به آن قطع حاصل كند كه على الاقوى نفس سماع كافيست .
مؤلف گويد :
مثلا دو نفر ديدند كه زيد مال و متاعى را بعمرو فروخت و الفاظ گفته شده را نيز شنيدند حال اگر بين آن دو منازعه واقع شد ، به اين نحو كه يكى مدعى ايقاع عقد و ديگرى منكر آن بود شهود چون هم صداى ايشان را شنيده و هم صحنه ايقاع عقد را مشاهده كردهاند مىتوانند شهادت بدهند و اگر در موقع تحمل شهادت فقط صداى متعاقدين را شنيدند بدون اينكه خودشان را رؤيت كنند منتهى از صدا يقين كردند كه صاحبان صدا چه كسانى مىباشند بعد در وقت نزاع چون قاطع و جازم به ايقاع عقد بين زيد و عمرو بودهاند مثل صورت اول مىتوانند شهادت دهند كه عقد بين اين دو نفر واقع شده است .
متن :
و لا يشهد إلا على من يعرفه بنسبه أو عينه ، فلا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 251
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥١