متن :
و يكفي معرفان عدلان بالنسب .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
البته اگر دو نفر عادل معرّف نسب بشوند شخص مىتواند با استناد به ايندو شاهد واقع گردد .
متن :
و يجوز أن تسفر المرأة عن وجهها ليعرفها الشاهد عند التحمل و الأداء ، إلا أن يعرف صوتها قطعا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
جايز است كه زن صورت خود را نمايان و آشكار كند .
مؤلف گويد :
حكم مزبور ناظر بموردى استكه بر عين زنى بخواهند شهادت دهند مثلا شاهد بگويد اين زن همان است كه عقد كذائى را واقع ساخته يا از وى خواستهاند كه شاهد باشد كه اين زن فلان عقد را ايقاع مىكند و بهر تقدير عبارت ناظر است به جائى كه مشهود عليه عين شخص است اعم از اينكه مربوط بمقام اداء شهادت بوده و يا تحمل آن باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل جواز اسفار وجه و آشكار كردن آن اين است كه شاهد در وقت تحمل شهادت يا اداء آن وى را كاملا بشناسد تا بعدا دچار محذورى نشوند مگر در جائى كه از صداى وى او را تشخيص داده و بطور قطع و جزم او را بشناسد كه در اين صورت وجهى براى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 253
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٣