شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر شاهد با مشهود عليه در ارتباط با امور دنيائى عداوت و خصومتى داشته باشد شهادتش پذيرفته نمىشود زيرا اين عداوت مانع از قبول است .
و طريق احراز اين خصومت به اين است كه وقتى مشهود عليه دچار مصائب و امور ناگوار مىشود شاهد مسرور و هروقت به وى اقبال روى آورد او بدحال و ناراحت مىگردد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
عداوت مزبور مانع از قبول شهادت است گرچه فسقآور نيز نباشد .
سپس مىفرماين :
و براى احراز آن غير از آنچه مصنف فرمود راه ديگرى نيز وجود دارد و آن اين است كه ديده شده كه هريك شاهد و مشهود عليه يكديگر را قذف و دشنام مىدهند .
و پس از آن مىفرماين :
اگر عداوت از يكطرف بوده و ديگرى از خصومت و دشمنى خالى باشد تنها شهادت آنكه داراى عداوت نيست پذيرفته است نه اينكه از قبول شهادت هردو صرفنظر كنند چه آنكه اگر حكم اين باشد هرغريم و بدهكارى كه بر عليه او شهود شهادت دادهاند مىتواند به واسطه قذف و اظهار مخاصمه با شهود مانع از نفوذ شهادتشان شود گرچه شهود هيچ عداوتى با وى نداشته باشند و به اين تالى فاسد نمىتوان ملتزم شد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 242
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٢