شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
د : و نفل .
شارح ( ره ) مىفرماين :
كلمه [ نفل ] بتحريك نون و فاء يعنى بفتح هردو در لغت به معناى زيادى است ولى مقصود از آن در اينجا اين است كه امام عليه السلم به بعضى از غنيمت برندگان جهت تصدّى برخى امور همچون راهنمائى نمودن ، سركردگى و فرمانده بودن ، در خط مقدم لشگر نبرد كردن اقدام بر مبارزه و بين دو صف حريف طلب نمودن ، حمله بر قلعه بردن ، تجسّس و تفحّص از حال بعضى كردن و غير آن از امورى كه باعث تضعيف و اضرار بر كفار است مقدارى طبق صلاح ديد خود از نصيبشان بيشتر بدهند .
قوله : و المراد هنا : احتراز است از اصطلاح نفل در باب خمس كه به معناى زيادتر بردن امام عليه السلام بر شركاء خود است .
قوله : كدلالة : يعنى مثلا راه نفوذ بدرون قلعه را نشان داده .
قوله : سريّة : بفتح سين و تشديد ياء مفتوحه عبارت است از طليعه لشگر يعنى جماعتى كه در قسمت مقدمه لشگر ميباشند كه خطر تهديد مرگ نسبت بايشان بيشتر است .
قوله : و تهجّم على قرن : كلمه [ قرن ] بكسر قاف و سكون راء حريف در وسط ميدان را گويند ، بنابراين مقصود از اينعبارت اين است كه وى بحريف طالب مبارز حمله و هجوم ببرد .
قوله : نكاية الكفّار : كلمه [ نكاية ] بكسر نون به معناى كشتن كفار است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 97
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٧