شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ رضخ ] در اينجا عطاء و بخششى است بشخصى كه در صورت استحقاق سهميه اين عطاء از آن كمتر باشد مثل اعطائى كه امام عليه السلام در صورت معاونت زنان و خناثى و عبيد و كفار طبق صلاح ديد و در نظر گرفتن حال ايشان به آنها نموده در حالى كه اگر مستحق سهميه مقرر مىبودند مقدار سهميه از اين اعطاء بيشتر ميبود .
مؤلف گويد :
مثلا در محلّش مقرر است كه اگر شخص راكب باشد دو سهم بوى مىدهند و اگر پياده باشد يك سهم حال مقدار اعطائى به اين گروه در صورتى كه سواره باشند از دو سهم كمتر و بفرض پياده بودن از يك سهم كمتر است زيرا ايشان استحقاق سهميه مقرره را ندارند چه آنكه اين سهميه براى كسى است كه واجد شرائط وجوب باشد .
قوله : و الرضخ : بفتح راء و سكون ضاء در لغت به معناى اندكى از اعطاء مىباشد .
قوله : هنا : يعنى در اصطلاح باب جهاد نه در لغت .
متن :
و الخمس . و مقتضى الترتيب الذكري أن الرضخ مقدم عليه ، و هو أحد الأقوالفي المسألة .
و الأقوى أن الخمس بعد الجعائل و قبل الرضخ ، و هو اختياره في الدروس ، و عطفه هنا بالواو لا ينافيه ، بناء على أنها لا تدل على الترتيب .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ج : و خمس .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 95
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٥