البته فاصله شدن تنفّس يا سرفه بين صيغه و اين كلمه مضرّ نيست .
2 - آن را به زبان آورد .
3 - در موقع نطق به كلمه مزبور آن را قصد نمايد اگرچه در وقت اجراء صيغه قسم قصد منتفى باشد اما صورت عكس يعنى در وقت اجراء صيغه آن را قصد كند ولى بعد از اتمام صيغه در وقت نطق به آن از گفتنش منصرف شود مانع از انعقاد قسم نمىشود .
ناگفته نماند كه تلفظ به كلمه مشيّت در اينجا در تمام صور مانع است چه بعنوان تبرّك آورده شود و چه به قصد تعليق زيرا نص و دليلين كه آن را مانع قرار داده اطلاق دارد .
مرحوم علامه حلّى آن را در صورتى مانع از انعقاد قسم دانسته كه مورد از نظر خواسته و رضاء حقتعالى غير معلوم باشد همچون مباح نه واجب و مستحب يا ترك حرام و مكروه زيرا رضايت خداوند در اين امور قطعى و جاى ترديد نيست لذا استعمال كلمه مشيّت در اينمورد مانع نيست .
ولى نصّ و دليل در اين مسئله چون مطلق است لاجرم به اين فرموده نمىتوان ملتزم شد مضافا باينكه حكم ايشان از نظر قائل نيز نادر و شاذّ است اگرچه توجيهى كه فرموه است بسيار پسنديده و جالب نظر است ولى در مقابل اطلاق نص قابل اعتناء نمىباشد .
قوله : و ان علمت مشيته لمتعلقه : كلمه [ علمت ] به صيغه مجهول و [ مشيته ] نائب فاعلش مىباشد و ضمير در آن به ( اللّه تع ) راجع است و ضمير در [ لمتعلقه ] به قسم رجوع مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 261
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦١