و نيز دليل ديگر آنكه چنانچه قبلا گفته شد نذر يكنوع وعدهاى است كه آن را به شرط معلّق نموده يا مطلق آوردهاند و چون وعده از امورى است كه بلفظ انشاء و ايجاد مىگردد و در صورتى كه شك نمائيم كه شايد شارع مقدس آن را از اين موقعيت نقل داده باصالة عدم النقل مىگوئيم به حال اوليّه خود باقى است و لفظ در تحققش معتبر است لاجرم نذر نيز كه از مصاديق آن مىباشد با لفظ بايد صورت گيرد .
ولى در مقابل قول مشهور كه مرحوم مصنف در متن آن را نقل نموده برخى همچون شيخ مفيد و شيخ طوسى رحمه اللّه عليها فرمودهاند لفظ در آن شرط نبوده و مجرد نيّت در تحققش كافيست و سه دليل براى مدعاى خود اقامه فرمودهاند :
1 - اصل عدم اشتراط لفظ است .
2 - ادلهاى كه در مقام وجوب وفاء به نذر صادر شدهاند عام بوده و مورد خلوّ از لفظ را شامل مىشوند مانند ف بنذرك ، اوفوا بالعقود چه آنكه عقود به معناى عهود است و امثال اين نصوص .
3 - فرموده نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلم : انما الاعمال بالنيّات ( فقط تحقق اعمال وابسته به نيّتها است ) يا انما لكل امرء مانوى ( آنچه كه شخص نيّت كرده فقط برايش تحقق دارد ) .
چنانچه ملاحظه مىشود در فرمايش حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله كلمه ( انّما ) كه دلالت بر حصر داشته و ( باء ) سببيّه كه دلالت بر علت ايجاد و انشاء موجود دارد وارد شده و بدين وسيله علت انشاء اعمال را منحصرا نيّت معرفى فرمودهاند پس سبب منحصر نيّت است و لفظ تنها در عقود اعتبار دارد آن هم براى اينكه بواسطه آن متعاقدين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 240
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٠