قوله : فان استمر اليه : يعنى الى الزوال .
متن :
و مع العجز عن الصيام يطعم ستين مسكينا فيما يجب فيه ذلك ككفارة شهر رمضان ، و قتل الخطأ ، و الظهار ، و النذر لا مطلق المرتبة ، فإنه في كفارة إفطار قضاء رمضان ، و كفارة اليمين إطعام عشرة و أطلق الحكم اتكالا على ما علم .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و با عجز از روزه بايد شصت فقير را طعام دهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
حكم مزبور نسبت به مواردى است كه اين فرد از خصال در آنها لازم و واجب مىباشد مانند كفاره ماه رمضان و قتل خطائى و ظهار و خلف نذر نه در مطلق كفارات مرتبه زيرا برخى از كفارات مرتبه هستند كه اطعام در آنها به شصت فقير نيست مانند كفاره افطار قضاء رمضان و كفاره قسم چه آنكه در اين دو مورد به ده نفر بايد اطعام شود و اينكه مرحوم مصنف قيد ( فيما يجب فيه ذلك ) را نياورد به جهت اتكاء به اين است كه اين معنى از عبارات قبل و شرحيكه در اول مبحث اقسام كفارات گذشت معلوم مىشود .
قوله : فيما يجب فيه ذلك : ضمير در [ فيه ] به ماء موصوله راجعست و مقصود از [ ذلك ] اطعام شصت فقير است .
و اين عبارت اشاره است به اينكه عبارت متن مطلق نيست بلكه به اين قيد بايد مقيّد گردد .
قوله : فانّه فى كفارة افطار اه : ضمير منصوب در [ فانه ] به اطعام عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 206
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٦