تسليم كنند بخلاف كبير كه به خودش مىدهند چنانچه اگر مساكين را بطور اجتماع و بر سر يك سفره بخواهند اطعام كنند فرقى بين كوچك و بزرگ نيست ولى اگر سهم هريك را جداگانه بدهند لازم است هردو نفر صغير را بجاى يك بزرگ حساب نمايند به اين معنا كه اگر تمام شصت نفر صغير بودند لازمست به 120 نفر اطعام كنند .
ناگفته نماند كه در اطعام بر صغير اجازه ولى او شرط نيست و لازم بتوضيح است كه در حكم ياد شده صغير ( اگر اجتماعا اطعام شوند همچون كبير بودن و در صورت انفراد هردو نفر بجاى يك كبير محسوب مىشوند ) فرقى نيست بين صورتى كه غذاى صغير به مقدارى بزرگ سال بوده يا چنين نباشد زيرا روايت وارد در اين مقام از اينجهت اطلاق دارد و از اين گذشته خيلى بندرت اتفاق مىافتد كه صغير به قدر بزرگسال تناول غذا نمايد .
قوله : و سندا : از اخبارى كه مقدار طعام را يك مد مقرر فرموده خبرى است كه صاحب وسائل آن را در ج 15 ص 560 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن يعقوب از ابو على الاشعرى از محمد بن عبد الجبار از محمد بن اسمعيل از فضل بن شاذان جميعا از صفوان از ابن مسكان از حلبى از مولانا الصادق عليه السلم فى كفارة اليمين يطعم ( عنه خ ) عشرة مساكين ، لكل مسكين مدّ من حنطة او مدّ من دقيق و حفنة او كسوتهم لكل انسان ثوبان او عتق رقبة و هو فى ذلك بالخيار اى ذلك ( الثلاثة ) شاء صنع فان لم يقدر على واحدة من الثلاث فالصيام عليه ثلاثة ايام .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 208
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٨