به گرفتن روزه كند ولى اگر از اثناء آن مشغول شد لازم است بعد از گرفتن ماه دوم باقى مانده از ماه اول را به سى روز برساند ولى ماه دوم را كه قهرا از ابتداء گرفته به همان محاسبه قمرى اكتفاء نمايد .
و در اين فرض ( يعنى مورديكه از اثناء شروع نموده ) اگر نخواهد دو ماه را متواليا و پشت سر هم بگيرد بلكه قصدش اين است كه بيك ماه و يك روز متوالى اكتفاء نموده و بقيه آن را بعدا انجام دهد الزاما دو ماه را عددى بايد حساب كند يعنى هريك را سى روز بايد تقدير نمايد بخلاف آنكه اگر مىخواست تمام را به صورت متوالى به جاى آورد زيرا همانطورى كه گفته شد ماه دوم را مىتواند قمرى حساب نموده ولى ماه اول را كه از اثناء گرفته فقط بايد عددى ملاحظه كند .
شارح ( ره ) سپس مىفرماين :
مقصود از تتابع اين است كه ايندو ماه را پشت سر هم گرفته و در اثناء قطع نكند ولو قطع نكردن به مقدار يك ماه و يك روز هم كه باشد صدق تتابع نموده و شرعا مجزى است .
البته اين كلام در جائى است كه در حال اختيار با افطار نمودن توالى را قطع كند اگرچه مجوّز براى افطار داشته باشد هم چون مسافرت كه اگر اين افطار قبل از توالى سى و يكروز واقع شود روزههاى گرفته شده به حساب نيامده و دوباره لازم است روزهها را از سر بگيرد .
ناگفته نماند موانعى همچون حيض و مرض و سفر ضرورى و مسافرت واجب سبب انقطاع توالى نشده بلكه بعد از زوال عذر فورا و بدون
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 202
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٢