نمىماند تا با قصد تعيين به آن دست بيابيم و مشابه اين بحث مسئله قصر و اتمام در غير موضع تخيير است مثلا كسى كه مسافر است در وقت نمازهاى چهار ركعتى منحصرا چون نماز قصر بايد بخواند قصد قصر بر او لازم نيست چنانچه در وطن وقتى شخصى نمازش بايد به صورت تمام خوانده شود قصد تعيين آن واجب نمىباشد ، و اين مشابهات خود مؤيّد اين معنا استكه در مورد عدم اشتراك قصد تعيين معتبر نبوده بلكه بىاثر و لغو است .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
اقوى از نظر ما اين است كه كفاره متعدد در صورتى كه اسباب آنها با هم متحد باشند نظير افطار دو روز از روزه ماه مبارك رمضان يا مخالفت دو نذر آن نيز همچون كفاره واحد احتياج به تعيين سبب ندارد .
بلى تنها قصد تعيين در جائى مىتواند معتبر باشد كه كفارات متعدد و اسباب آنها نيز با هم اختلاف داشته باشد تا بدين وسيله هريك از ديگرى متميّز شوند اعم از اينكه در مقدار با هم متفق باشند يا مخالف و متغاير .
قوله : و يشكل بانّه اه : ضمير براى شأن است .
قوله : مع اتحادها فى ذمته : ضمير مؤنث به كفاره و مذكر به كفارهدهنده رجوع مىكند .
قوله : فتجزى نيته : يعنى نيّت عتق .
قوله : لانّ غيره : يعنى غير ما فى الذّمه .
قوله : وقوعه منه فى تلك الحالة شرعا : ضمير در [ وقوعه ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 197
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٧