شوهردار است نه معتده و زن عدّهدار و از اين گذشته در - سطرى بعد شارح فرموده در اين روايت تصريح بعالم شده در حالى كه كوچكترين اشارهاى بعلم ندارد چه رسد به اينكه در آن به علم تصريح شده باشد ، بنابراينن بر ما مسلّم است كه روايت ابو بصير كه شارح ره ابتداء آن را مستند مشهور قرار دادهاند همان روايت استكه از حاشيه مخطوطه نقل نموديم و مراد از روايت در اينجا ( ازدواج با زن شوهردار ) حديثى است كه ايشان در پاورقى نقل نمودهاند و آدرس آن وسائل ج 15 ص 585 است و البته اين مقدار بحسب تحقيق و فحص ما بود و بعيد نيست كه ما نيز اشتباه كرده و صاحب پاورقى بر مدركى ديگر دست پيدا كردهاند كه از نظر ما مخفى مانده باشد و اللّه اعلم بالصواب
قوله : و هو دقيق الحنطه : ضمير به [ نوع ] راجعست .
متن :
و من نام عن صلاة العشاء حتى تجاوز نصف الليل أصبح صائما ظاهره كون ذلك على وجه الوجوب ، لأنه مقتضى الأمر و في الدروس نسب القول به إلى الشيخ ، و جعل الرواية به مقطوعة ، و حينئذ فالاستحباب أقوى ، و لا فرق بين النائم كذلك عمدا و سهوا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
كسى كه نماز عشاء را نخوانده خوابش ببرد و بعد از نصف شب بيدار شود يعنى وقتين كه نماز عشاء قضاء شده است فرداى روز بعد را روزه بگيرد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
از ظاهر عبارت استفاده مىشود كه روزه واجب است زيرا تعبير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 178
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٨