شارح ( ره ) مىفرماين :
احتمال دوم بهتر است و آن را اختيار مىنمايند .
قوله : من حيث تعيّنه : ضمير به [ اليوم ] راجع است .
قوله : على القول بوجوبه : يعنى بوجوب صوم .
قوله : بناء على انه كفارة : ضمير در [ انه ] به صوم رجوع مىكند .
قوله : فلا كفارة فى تركها : يعنى در ترك كفاره .
متن :
و لو سافر فيه مطلقا أفطره و قضاه ، و كذا لو مرض ، أو حاضت المرأة ، أو وافق العيد ، أو أيام التشريق مع احتمال سقوطه حينئذ و لو صادف صوما متعينا تداخلا مع احتمال قضائه
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر در آن روز مسافرت نمود چه به آن سفر ضرورت و حاجت داشته يا حاجتى به آن نباشد بهر تقدير آن را افطار كرده و پس از آن در ايام ديگر قضائش را بجاى آورد چنانچه اگر بواسطه مرض يا زن به علت حدوث حيض يا مصادف شدن با عيد قربان و فطر يا برخورد با ايام تشريق افطارش لازم شد قضاى آن را بعدا بايد بجاى آورد .
ولى احتمالا مىتوان گفت قضاء ساقطست زيرا موانع مذكور كاشف از عدم تكليف باداء است بنابراين قضاء نيز ساقط مىباشد .
حال اگر با روزهاى تصادف كرد كه گرفتن آن در روز مزبور واجب باشد همچون نذر معيّن مثلا در هم تداخل كرده و يك روزه مبرء هردو واجب مىباشد ولى احتمالا قضاء در اين فرض لازم مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 181
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨١