چنين نباشد چنانچه فرقى نيست بين اينكه آن را در وقتى كه به تن نموده چاك زند يا از تن بدر آورده به درد .
ولى بايد توجه داشت كه چاك زدن جامه در مرگ غير فرزند و همسر كفاره ندارد چنانچه برخى از فقهاء آن را در مصيبت بر پدر و برادر اجازه داده و فرمودهاند جهتش اين است كه در نقل وارد شده كه بعضى از انبياء و نيز ائمه عليهم السلام در ايندو مورد جامه چاك زدهاند .
و نيز در چاك زدن زن جامه خودش را بر ميّت كفارهاى نميباشد اعم از اينكه ميّت شوهر و فرزندش بوده يا غير ايشان باشند ولى اينفعل در حق وى حرام و معصيت است .
قوله : و يعتبر فى الثوب مسمّاه : ضمير بثوب راجعست .
قوله : منزوعا : لباس از تن بدر آمده .
قوله : بين استيعابه : يعنى تمام ثوب را چاك زند بنابراين ضمير به ثوب عود مىكند .
قوله : و اجازه جماعة : ضمير منصوبى به ( شق الثوب ) راجع است .
قوله : فيهما : يعنى در مصيبت پدر و برادر .
قوله : مطلقا و ان حرم : يعنى ميّت هركس باشد .
متن :
و قيل : من تزوج امرأة في عدتها فارقها و كفر بخمسة أصوع دقيقا نسب ذلك إلى القول متوقفا فيه ، و جزم به في الدروس و مستنده رواية أبي بصير عن أبي عبد اللَّه عليه السلام ، و هي مع تسليم سندها لا تصريح فيها بالوجوب فالقول
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 173
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٣