على قول الأكثر و منهم المصنف في الدروس جازما به من غير نقل خلاف ، و كذلك العلامة في كثير من كتبه . و نسبته هنا إلى القول يشعر بتوقفه فيه و هو المناسب لأن مستنده الرواية التي دلت على الحكم السابق ، و المصنف اعترف بضعفها في الدروس ، و ليس بين المسألتين فرق إلا تحقق الخلاف في الأولى دون هذه و الكلام في نتف بعض الشعر كما سبق .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اكثر فقهاء قائلند كه اگر زن مويهاى خود را كند و يا به صورتش خدشه وارد نمود يا مردى جامه خود را در مرگ فرزند و يا همسرش چاك زد كفاره قسم واجب است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و از جمله همين اكثر است مرحوم مصنف در كتاب دروس در - حالى كه به آن جازم بوده بدون اينكه قول مخالفى را نقل كند و همچنين مرحوم علامه در بسيارى از كتبش .
ولى از اينكه مصنف ( ره ) در اينجا قول مذكور را به فقهاء نسبت داده چنينن استشعار مىشود كه گويا در آن توقف دارد و مناسب هم همين است زيرا مدرك اين حكم روايتى است كه بر حكم سابق نيز دلالت داشت و خود ايشان ( مصنف ره ) اينروايت را در كتاب دروس ضعيف دانسته و به آن معترف است در حالى كه بين اين دو مسئله ( مسئله سابق و مسئله فعلى ) فرقى نيست مگر در اين جهت كه مسئله اولى مورد خلاف بوده ولى مسئله فعلى چنين نمىباشد و پرواضح است كه اين مقدار فرق دخلى در حصول تفاوت از حيث استناد به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 169
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٩